Kırılarak Sevdim Şiiri - Arzu Uschi

Bir ev vardı içimde...
camları buğulu...
perdeleri hep kapalı...

Sen o evin içinde dolaşırdın bazen...
ama hiç bana uğramazdın...
Aynı masada otururduk...
aynı geceye baş koyardık..
aynı dört duvarın içinde nefes alırdık...

ama ben...
Ben
bir yabancının hayatında kiracı gibiydim....

Ben seni severken kırıldım...
Öyle bir kırıldım ki...
sesimi duyan olmadı...
Bir tabağın çatlaması gibi değil bu...
bir insanın içten içe çökmesi gibi…
Sessiz...
Yavaş...
Kimse fark etmeden...

Ben seni severken ağladım...
Gece uyurken sırtını döndüğünde...
karanlığa bakıp sustum...
Çünkü insan bazen...
en çok sevdiğinin yanında ağlayamaz....
Elini uzatırsın...
dokunamazsın...!!
“Beni sev” demek geçer içinden...
diyemezsin... !!

Bir elimi tutan olmadı benim...
Ben sadece sevgi istedim...
Öyle büyük şeyler değil…
Bir bakış mesela...
Bir “buradayım” cümlesi...
"Burdayım"
Saçımı okşayan bir sessizlik...
Ama sen...
beni en çok sustuğun yerden yaraladın....

Ben seni severken yıkıldım....
Her gün biraz daha eksildim....
Kendimden çıktım...
kendime geç kaldım...
Aynada yüzüme baktığımda...
gözlerimin içindeki kadını tanıyamıyordum artık...
Çünkü bir insan...
sevildiğini hissetmeyince
önce gülüşünü kaybeder....

Şimdi gitmek istiyorum...
Ama gidemiyorum...
Çünkü insan bazen
acı çektiği yere bile alışıyor...

Korkuyorum…
Sensizlikten değil... !

Ben zaten hep sensizdim...
Sensizdim...
Ben,
yalnızlıktan korkuyorum....

Bir gün gerçekten gidersem...
arkamdan sadece şunu düşün:
"Bir kadın vardı...
seni çok sevdi...
Sana rağmen sevdi...
Kırılarak sevdi...
Ağlayarak sevdi...
Yalnız kalarak sevdi..."
-Sevdi-

Ve sen...
Sen onun kırıldığı gözyaşlarını bile göremedin...