Kırık Kalpler Şiiri - Arzu Uschi

Geceyi en çok ben bilirim...

Yağmurun altında bekleyen kadınları...
Göz yaşlarını...
Kimse görmesin diye...
eve geç dönünce ...
“iyiyim” diye yalan söyleyenleri...
yastığını sessizce çevirip...
ıslak tarafı alta saklayanları…
Ben bilirim...

Çünkü ben de onlardan biriyim...

Bir zamanlar kalbimi avuçlarımın içinde taşıyordum...
kuş gibi ürkek ...
ama hâlâ sıcak...
İnsanlara inanıyordum...

Birinin gözlerine bakınca..
orada yuva bulabileceğimi sanıyordum...
İyilik yapınca ...
iyiliğin geri döneceğine...
sarılınca kırılmayacağıma...
dürüst olunca ...
aldatılmayacağıma ...
inanıyordum... Inanıyordum..

Meğer insan...
en çok inandığı yerden yıkılırmış...

Bir adam geçti hayatımdan mesela…

Sesini duyunca ...
içimde bahar açıyordu...
İçim titriyordu heyecandan...
Ben onun varlığını seviyordum...

o meğer benim naifliğimi kullanıyormuş...

Ben gözlerinin içine bakıp..
“burada kalırım” diyordum...

o çoktan gitmenin yollarını ezberliyormuş...
Hep bahaneler üretiyordu...

Ama ben yine de kötü olmadım...

Olmadım işte...
Canım yanarken bile...
kimseyi incitmek istemedim...
Beni kıranlara bile...
“belki yaraları vardır” diye baktım...
Beni unutanları...
gecelerce dua ederek sevdim...

İnsan kendine bunu neden yapar?
Neden ...
Bilmiyorum...

Belki sevgiye aç kadınlar...
hep biraz kendi icini yer...
Birinin kalbi doysun diye...
kendi ruhunu aç bırakır...
Birinin canı yanmasın diye...
kendi içine cam kırıkları atar...

Ben kötülüğü ...
hiç başkasına yapamadım....
Yaptıysam ...
Kötülüğü hep kendime yaptım...

Susarak mesela…
Çok sustum...!

İçimde kıyametler koparken...
masada sakin oturdum...
“İyiyim” dedim...
“Geçer” dedim...
Geçmedi.
"Kahkahalar" attım..
Ama gülümsemedim...

Bir gece aynaya baktım...
Gözlerimin altında biriken o karanlığı gördüm...
Sevilmemekten değil…
Hep yalan sevilmekten...
yorulmuşum meğer...

Bir kadın düşünün...
elleri sevgi kokuyor ...
Bunca ihanete rağmen...
kalbi hâlâ bir mucize bekliyor...
İşte en büyük yorgunluk bu...

Çünkü insan...
ihaneti unutuyor bazen…
Ama sarılma ihtiyacını unutamıyor...

Ben hâlâ ...
bir omuza başımı koyup....
dünyanın bütün gürültüsünü susturmak istiyorum...

Hâlâ birinin bana...
yalan söylemeden bakmasını istiyorum...
Hâlâ korkmadan sevilmek…

Ama artık biliyorum...
dik durmak bazen güçlü olmak değil...
kimsenin görmediği yerde..
sessizce kanamaktır...

Ve ben…
uzun zamandır...
kanayan yerimi...
çiçek gibi taşımayı öğrendim...

Çünkü... :

Kırıldım...
Ama kırmadım...

Ağladim...
Ama anlatmadım...

Sevdim...
Ama sevilmedim...

Inandım...
Ama güvenmedim...