Kırılan Kanat Benim Şiiri - Mustafa Alp

kırılan kanat benim, hasret bende,
gökyüzü senindir, gurbet bende.
bir ömür verdim de bir anın için,
vuslat sende kaldı, kıyamet bende.

felek bir zar attı, bahtıma düştün,
tam benim derken avucumdan geçtin.
meğer aşk, kavuşmak değilmiş yalnız,
sen gittin içimde bin kere büyüdün.

bir kadeh koydum gecenin önüne,
ay sustu, yıldızlar döndü yönüne.
şarap mı acıydı, yoksa hatıran mı?
dudak sustu ama gönül söyledi yine.

ne tahta göz diktim ne taca kandım,
bir çift göz uğruna dünyadan yandım.
cennet sensiz ise kapısı onların,
ben senin bir gülüşünle cehenneme razıyım.

dünya dedikleri kiralık bir han,
kimi erken gider, kimi biraz kalan.
madem son durakta soyunur insan,
nedir bunca kavga, nedir bu talan?

gül açtı, kokusu sabaha kaldı,
insan sevdi, acısı mezara vardı.
zaman her şeyimi aldı elimden,
bir senin hayalin bende ihtiyarlandı.

unut, dedi felek, güldüm yüzüne
hangi deniz küser kendi tuzuna?
insan sevdiğini unutursa eğer,
kim hesap verecek kalbin suçuna?

bir gün şu bedenim toprağa değer,
adımı yağmurlar taşlardan siler.
ama sen bir gece ansızın susarsan,
içinde bir yer onu hatırlar, ürperir.

ömür dediğin ne? bir nefes, bir hiç
doldur şu kadehi, yarına güvenme hiç.
bugün elimizde bir avuç zaman,
seviyorsan söyle, susuyorsan da iç.

ben senden sonra da sabaha çıktım,
güldüm insanlara, içimde yıktım.
kimse bilmedi ki her iyiyim deyişimde
bir mezar daha kazıp seni sakladım.

ne bahar kandırdı ne eylül aldı,
yapraklar döküldü, bir izin kaldı.
bütün kuşlar akşam yuvasına döndü.
benim gökyüzümde tek kanat kaldı.

sorarlarsa bir gün, ne kaldı senden?
bir avuç şiir de, biraz kül benden.
dünya ne verdiyse geri alsın artık,
bir tek seni almasın hatıralarımdan.

son kadeh kırılır, son mum da söner,
gün gelir bu dünya ardımdan döner.
ben giderim ,belki adım da unutulur,
ama sevmiş olmak ölüme değer.

ve bir gün yolların bana düşerse,
bir eski dizeyi rüzgar getirirse,
bil ki hala aynı yerde bekler gönlüm,
kırılan kanat benim, hasret bende…

✍️