Kırık Zaman Şiiri - Yücel Özkü

KIRIK ZAMAN
Zaman usul usul çaldı çocukluğumuzu,
Bir masal sanırdık büyüyen hüznümüzü.
“Ayrılmak yok” diye tutarken ellerimizi,
Kader sessizce yazmış uzak düşlerimizi.

Bir sokak lambasıydı gülüşün gecelerde,
İçim bahar olurdu adını duyduğum yerde.
Şimdi sesin gurbet olmuş tenha şehirlerde,
Ben hâlâ seni ararım eski cümlelerde.

Ne çok hayal kurmuştuk aynı göğün altında,
Bir ömür sürer sandık kalbimizin yangını da.
Şimdi biri hasrette, biri yorgun yıllarda,
Belki de birimiz kaldı yarım dualarda.

Zaman acımıyor; bunu geç öğrendik biz,
Mevsimler değişirken eksildik sessiz sessiz.
Bir gün yine karşılaşır mıyız bilinmez,
Lâkin bazı sevdalar ölse de terk etmez.

Yücel ÖZKÜ
13 Mayıs 2026/23:54