Mevsimlerimi çaldın sevgili
Baharımı, yazımı
Gökyüzümü çaldın
Yağmur bulutlarımı
Dünyamı çaldın sevgili
Ne şafağı söker artık
bu zifiri karanlığın,
ne takvim geri sarar.
Ne aydınlığı kalsın dehlizimin,
ne gözlerini gözlerim arar.
Hangi yağmura tutunsam şimdi,
bilmedim göğsümde tuttuğunu.
Hangi köşeyi dönsem yine,
bilmedim kalbimde durduğunu.
Bilemezdim hayatım,
Sen neyi seviyorsan
Onu daha çok seveceğim.
Gülümü seviyorsun,
Önüme bahçeler düzeceğim;
Sahipleneceğim kopardığın
her bir yaprağı,
Sen yoktun, ama içimde büyüyen bir şey vardı
İşte ben sana değil,
Seni içimde büyüten o şeye yenildim.
Yoksa
Adın yok, yüzün yok.
Nasıl sevdiğimi bilirim ama
ne hissettirdiğimi bilemem.
Bilemem karşımda
ne bıraktığımı;
mutluluğu, huzuru mu,
Rahatsız ediyor beni artık
dünyanın gürültüsü,
meğer ne çok sesi
duymuyormuşum.
Şimdi her şey konuşuyor
O kadar çok "sen" var ki dışarıda;
Sokaklar, yüzler, sesler, çiçekler...
hepsi senden bir parça taşıyor sanki,
Sen kendini görüyorsun aynada,
Yürüsem, saatler sürer.
Koşsam, nefesim kesilir.
Aramızda upuzun raylar,
Hiç gelmeyecek o son tren.
İsli, kapkara yalnızlığımın
Oysa bir sokak ötesindeydin.
Eğer sesini duysaydım bir gün,
tek bir kurşunla özlemi öldürür,
nefes aldırmazdım,
cesedine sevinçler yakar,
mutlulukla kanardı içim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!