Hapsolmayacağım Karanlığına

Sen neyi seviyorsan
Onu daha çok seveceğim.
Gülümü seviyorsun,
Önüme bahçeler düzeceğim;
Sahipleneceğim kopardığın
her bir yaprağı,
yerine yeni fidanlar da
ekleyeceğim.

Gözlerinin değdiği her çorak toprakta,
Kökü derinde bir ormanı taşıyacağım.

Göğsümde yaprak döken her bir dalı,
Besleyecek bendeki o ilkbahar.
Mevsimlerime eşlik etse de fırtınan,
Kendi göğümün yağmuruyla
Kendi sevgimle yıkayacağım.

Kendi şarkısını mırıldanan,
Yaşayan bir çocuk var içimde;
Elinde papatyalarla beklemeden,
gözlerini kırpmadan izleyecek.
Dizleri kanasa da koşmaktan,
Fidanlar ekip filizlenecek.
Sen öyle çoğalacaksın ki içimde,
çoğaldıkça o çocuk büyümeyecek.

Giderken yalnızca gölgen büyüyecek,
Hapsolmayacağım karanlığına…

Teslim olmayacağım sana!
Kuşatılmış bir kaleyken bile ruhum,
Ben güneşler saçacağım.
Zincirlerini aşk diye sunsan da bana;
Özgürlükle yeneceğim esaretini.

Bir heykel gibi soğuk,
Bir alev gibi suskun.
Öyle bir donduracağım ki;
için için yansa da içim
sen hiç ısınamayacaksın.

Hafızamın en karanlık odasında,
Misafir gibi ağırlayacağım sevgini.
Araf kalacak içim;
Ne cennetine muhtaç,
Ne cehennemine serin…

Kenan Sevinç

X: Kirginkalemm
X: Kensvnc