Kına Yaktım Ellerime Şiiri - Bahtiyar Cm

Kına yaktım ellerime sevdiğim, kına.
Avuçlarımda hapis kalan bir kor gibi,
Sana yürüyen yolların tozuna, toprağına,
Sana adanmış bir ömrün sessiz nişanı gibi.
Bak, her çizgisi sen kokuyor şimdi.
Her sızısı sana çıkıyor.
Yüreğimi koydum bu kızıl rengin tam ortasına.
Gurbet dedikleri o dipsiz uçurumun kenarında,
Bir yanım hasret,
Bir yanım umut.
Duvarlara çarpan sesim,
Dönüp dolaşıp adını fısıldıyor.
Dedim ya yârim,
Kına yaktım ellerime.
Sanki her nefeste sana dokunur gibi.
Uzaktasın.
Aramızda dağlar,
Yollar,
Tel örgüler.
Aramızda bitmek bilmeyen geceler var.
Ama bilirim,
Gözlerinin yeşili sızar sabaha.
Bir çimen yaprağının çiğ damlasında bulurum seni.
Sen benim bu yalan dünyadaki tek gerçeğimsin.
Gözümün nuru,
Başımın tacısın sen.
Varsın eksilsin ömürden günler.
Varsın geçsin zaman.
Biz bu sevdayı öyle ucuza almadık ki pazardan.
Gözlerin diyorum yârim.
Hani cana can katan,
Ömrüme ömür katıp dünyayı durduran.
İşte o gözlerin için bendeki bu amansız kavga.
Bu yüzden bu dik duruş,
Bu asil susuş.
Kına yaktım ellerime sevdiğim, kına.
Bu bir sadakat yemini.
Adanmışlığın mührü.
Ne fırtınalar koptu bu yürekte,
Bir tek senin limanın yıkılmadı.
Bir tek senin adın silinmedi.
Şimdi dinle beni.
Kulak ver bu dertli sese.
Sokaklar soğuk,
İnsanlar yabancı,
Şehirler dilsiz.
Ama senin sevdan içimde öyle bir sıcaklık ki,
En sert kışları bile bahara çevirir tek bir gülüşün.
İlmek ilmek işledim seni bu ömrün her saniyesine.
Yazdığım her satırda,
Söylediğim her sözde sen varsın.
Dualarım var benim.
Göğe yükselen sessiz çığlıklarım var.
Kavuşacağımız günü,
El ele yürüyeceğimiz yolları beklerim.
Çünkü bilirim,
Bu hasretin sonu vuslattır.
Bu karanlık gecenin sonu,
Aydınlık bir sabahtır.
Alnımın yazısı,
Gönlümün sönmeyen çırası.
Bu şiir burada bitmez.
Bu sevda yarıda kalmaz.
Kınası solsa da ellerin,
Yüreğin kınası solmaz.
Sana gelen yollarda yorulup düşsem de,
Adın dilimde son nefes olur.
Ve o nefes,
Senden vazgeçmez.