Kimsenin bilmediği can Şiiri - Serhat Gazi

Öyle bir sevdadır ki bu, gözlerden uzak, dillerden muaf büyür. Ne bir kitap yazar bu ateşi, ne de bir el dokunabilir külüne. Şehirler uyur, sokaklar susar, lambalar birer birer söner de içimdeki o körük hiç durmaz. Herkes seni sadece bir isim sanır; bilmezler ki sen benim soluduğum havanın gizli tadı, aldığım her nefesin ardındaki o asıl nedensin. Seni kendi içime gömdüm ben. Öyle saklı, öyle derin ki; kimsenin uzanamayacağı, kimsenin ayak basamayacağı o en tenha köşemde yaşatıyorum seni.
​İnsan yandığını dünyaya duyurmak ister sanırlar. Oysa gerçek yangınlar sessiz olur. Sesini çıkarsan, adını bir kez yankılatsan sakındığın o kutsal büyü bozulacakmış gibi gelir. Bu yüzden sustum. Seni kelimelere dökerken bile adını hecelere gizledim, gözlerine baktığımda bakışlarımı kaçırdım ki sakladığım sırrı kimsede göremesinler. Sadece ben bileyim bu sızının büyüklüğünü, sadece ben bileyim göğsümün sol yanında nasıl bir kor taşıdığımı.
​Çünkü bu dünyada her şey bir süre sonra eskir, her heyecan söner, her cümle bir başkasının dilinde sıradanlaşır. Ama sana duyduğum bu hissiyatı kimse kirletemez. Ne bir başkasının aklı erer bu aşka, ne de bir kimsenin ömrü yeter anlamaya. Gündüzün kalabalığında herkes kendi telaşındayken, ben yine kendi sessizliğime çekilir, seninle baş başa kalırım. Seni kimsede aramam, çünkü senden bir tane daha olmadığını bilirim. Seni kimseye anlatmam, çünkü seni benden başkasının öyle sevemeyeceğini bilirim.
​Canımın içindeki can derler ya hani... İşte öyle bir şeysin sen. Etrafımdaki herkes seni sadece bir gölge gibi görürken, sen benim bütün varlığımı kaplayan asıl ışıksın. Bu sır bizim aramızda bir mühür gibi kalsın. Varsın kimse bilmesin, varsın kimsede olmasın. Bir tek sen bil ki bu gönül sadece seninle yanar, bir tek sen duy ki bu yürek sadece senin adınla "can" diye çarpar.