Beklenti kalmadı, anlamasınlar,
Gönül kapısını artık çalsınlar.
Bundan sonra neye yarar bu diller?
Soldu bahçemdeki bütün yeşiller.
Üzdüler yalan dünyanın girdabında,
Savruldum hayatın her bir katında.
Feryadım yankılanır boş sokaklarda,
Şimdi beni kim anlasın bu parklarda?
Bir sen vardın ölüme değer biçen,
Ruhumdaki o sessiz yasımı seçen.
Şimdi sen de çektin ellerini üstümden,
Kopardın beni en eski yerimden.
Yapayalnız kaldım, sanki düşüyorum,
Yaz gününde bile tir tir üşüyorum.
Boşlukta asılı bir gölge gibiyim,
Şimdi beni kim anlasın, ben ne bileyim?
Her şeyimi sana anlattım bir bir,
Kalbimdeki sırlar şimdi birer kir.
Bir tek sen anladın beni bugüne dek,
Şimdi sensiz kalmak ne büyük bir yük.
Yaralarıma kim derman olacak?
Hangi el bu kırık kalbi saracak?
Kanaması dinmez artık bu yaranın,
Hükmü kalmadı ne bugünün ne yarının.
Dost dediklerim meğer birer yabancı,
İçimde dinmeyen bu bitmez sancı.
Maskeler düşüyor, yüzler karanlık,
Şimdi beni kim anlasın bir anlık?
Sessizlik büründü bütün odama,
Tuz basıldı en derin yarama.
Güven bir camdı, kırıldı bin parça,
Yaşıyorum işte öylesine, dünya da.
Sığınacak bir liman kalmadı geride,
Kayboldum hayatın o kör yerinde.
Gözyaşım derya olur, akar içime,
Kimse bakmaz bu hazin biçime.
Son sözüm olsun bu yorgun feryat,
Zaten çekilmez oldu artık bu hayat.
Kendi karanlığımda bir mum yanar,
Şimdi beni kim anlasın, kim anar?
Kayıt Tarihi : 17.06.2026 01:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!