Kharon Şiiri - Gaius Flavius Divinus

Muhatabım bile olamaz bu menfur kayıkçı,
Göğsümle yarıp geride bıraktım azgın suları
Şimdiyse karşımda soluk günahların durağı.
Cennetin ışıltısına yüz asamam kadere sığınıp.
Ulaştığım çürümüş, köhne bir mahzen geçidi,
Meyus suratım şefkate getirmez korun bekçisini,
Katrelerimin istikrarı söndürmez direnen alevi,
Anlık bir hınç ile delip geçer kıstırılmış zemini.
Dibin dahi dibine girmek maksadım,
Bundandır bataklıkta yüzmek ihtisasım,
Aşağı yönde kulaçlamak ihtirasım.
Yontuyorum cümlelerimi elimde pamuk ve çekiçle,
Sınırı aşmayı düşlesem de gerçeğim buna geçit vermez.
Avucumun içinde bir çarpışma başladı bu mevsimde,
Gözlemliyorum olup biteni tükenmek bilmez bir ilençle,
Kan gövdeyi götürür siperlerde, yorgun muharipler cephede.
Yine de parmak ucum kadar değil bu benim meselem.