Ben kırılmaya çocukluğum da başladım,
Sol kolum kırıldığında anlamalıydım solumdan ilerleyeceğini...
Cevabını bilmedigim soruların yükü agırlaşıyor üstümde...
Yollarım hep çıkmaz sokaklara çıkıyor ve geri dönmelerim ağırlığı artıyor ayaklarımda.
Ayak İzlerinde sürüklenen yaprak misali hayaline çarpıp kendine geri dönen bir alın yazgısına darılmak gibi.
Parçalanıp sensizliğe dağılıyorum, boşluğuna düşüyorum ve sende Son buluyorum...
Akıl kar etmez suskularıma benim.
Cümle dört duvarlarıma,
Mıh gibi çakılmış...
Anıların...
Yüreğimizde tutsak ettiğimiz sevdayı şiirlerle kayıplar verdik,
Ve mazi dedik adına yaşanası o güzel günlere...
Herkes birine sığınıyor bu zamanda,
Ben uykuya, uyku hayallere,
Hayaller umuda,
Ben sana, Sen ona. öyle işte...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!