Kendiselliğime keşif Şiiri - Nilsu Güleş

Her şey yolunda.
Fakat tempo değişimime adapte olmakta zorlanıyor ruhum.
Bir yolunu bulmalıyım,
Koştuktan sonra dinlenmenin.
Beynim hala koşmaya başladığımızda senaryolar kuruyor,
Durmakta da zorlanıyor.

Hayat bir maraton değil.
Durup kaygısız dinlenmeyi,
Kalkıp kaygısız koşmayı öğretmeliyim kendime.

Niçin daha önce dilim yandı diye ömür boyu kül olacağımızı sanar ki zihnim?
Hayatta kalmaya çalışıyor.
Ben ise,
Yaşamayı öğreniyorum şimdilerde.

Hayatta kalma savaşı vermeden gülmeyi,
İçten.
Kanım damarlarıma fazla gelircesine günü devirme günleri.
Geride kalsın artık güzelim.
Gözlerinin ardındaki hırsı da görüyorum,
Parıldayan feri de.

Artık denge, artık memnun bir huzur sevgilim.
Kendimi bir sevgilinin gözlerinden görmek,
Aynaya aşık olurcasına.
Böylesi yaşamanın tadı,
Öyle güzel ki dilimin ucundaki övgü cümleleri.
Bakmanın bir keyfi varmış gözlerime.
Bu şiir kendime.
Dağınık perçemlerime ve tutarsız kıvırcıklarıma.
Dik sırtıma ve bükülmüş dudaklarıma.
Bu hayatı olduran ellerime.
Hep çözülmedi mi ufaklı büyüklü dertlerim,
Tüm dertlerime sahip çıkan özüme.
Ve,
Her şeye rağmen zihnime.
Özüme doğru çabalayan zihnim.
İşte onunla barışmamızın şerefine.