Kendini Bilen Rabbini Bilir

İsterse sığmasın bilgi dağarcıklarına,
İsterse bilim ne gece bilsin ne gündüz...
Aklın da üstünde bir mizan var;
İzanı yitik olan sanır ki yol pürüzsüz.
Hey akıl sahipleri!
“Kendini bilen, Rabbini bilir.”

Dünya dediğin; çürük bir ceviz kabuğu kendi halince...
Kimi kurt olur içinde; yer, tüketir, bitirir.
Kimi de ehlince düşer yola;
O seyr-ü sülûk ile kendini Hakka yetirir.
Hey akıl sahipleri!
“Kendini bilen, Rabbini bilir.”