Kendinden Vazgeçiş Şiiri - Güven Tekin

​Hiç kimse kendini kandırmasın,
Yalanla ömür boyu yaşanmaz.
Herkes bir gün vazgeçebilir,
Gidenin yeri boş kalmaz.

​Ama şunu asla unutmayın,
Sessizce büyür en derin sızı.
En büyük vazgeçiş dünyada,
İnsanın kendinden vazgeçişidir.

​Kendinden vazgeçtin mi bir kez,
Aynalar yabancı bir yüz olur.
İçindeki o eski heves,
Sararmış bir yaprak gibi kurur.

​Geri dönüşü olmayan bir yola,
Adım atarsın bilmeden bazen.
Ruhun vermez bir daha mola,
Koparsın o en sağlam bağından.

​Sanma ki bu senin suçundur,
Yükleme kalbine boş yere hüzün.
Hayat bazen dipsiz bir kuyudur,
Görünmez olur o gülen yüzün.

​Alın yazısı bir kere karaysa,
Silgiyle silmeye gücün yetmez.
Kader pusulası yanlış yöndeyse,
Fırtına dinse de suların durulmaz.

​Artık geri dönüşü yoktur bunun,
Kapanmıştır ardındaki o kapı.
Kendi içinde kaybolan kulun,
Yıkılmıştır en temel yapı taşı.

​Yine de kalem düşmezse elden,
Kelam olur dökülür bu yara.
Vazgeçmiş olsam da senden,
Sözlerin nefes olur yarınlara.