Kendime _1_ Şiiri - Müyesser Doğan

Gözlerini kapat.
Kapat; kör ediyor seni öylece bakmak.
Topuklarından,
mıhlanmışçasına seni dibe çeken ne?
Haydi, nereye kadar kaçabilirsin?
Toprağa meftun dik basamaklardan.
Yerin yedi kat dibine çıkan basamaklar.
Yağmur yağar; toprak kokusu,
çamurdan yaratılışımı hatırlatır.
Ter ve gözyaşı; iki ıslak zemin,
savruluyor bir sonraki yaşıma bu yaşım..
Ne hacet rüzgâra,
yalnız ben itsem yetecek.
Yoruldu dudak, dil, ses, ayak.
Savaşmak;
ahmakların cüceleriyle,
beyaz yalanların karanlık efendileriyle.
...
Bir ukde,
gibi asılı kaldı
sinesinde zamanın.
Neşter vurulmuş hatıralar,
kanamıyor artık,
yalnızca sızlıyor.
Bu sızı bana yarayı açanı hatırlatır her seferinde...
Hatırladıkça unuturum.
Unuttukça ağlarım.
Bir bayağı gölgeyim şimdi,
kendi izimin ardında yürüyen.
Göğsümde titriyor bir menkıbe,
adını anınca ansızın üşüyen..
Ve ben,
her bozgunun ardından
yeniden sürgün edilirim bir başka kıtaya.
Ve ben kendine düşman orduları yaratan,
Cephaneliğini hıncahınç kendi elleriyle donatan.
Kendi savaşımdan,
kendimle barışıma varmaya çalışıyorum.
insan,
en çok benliğine küsünse yorulur.
Ve en derin uçurum,
ayaklarının altında değil,
inandığı yalanların üstündedir.
Bir gün,
Küçük ve büyük kıyametler kopunca.
bütün perdeler indirildiğinde,
bütün maskeler toprağa gömülünce,
Defterler dürülüp, hesaplar görülünce.
Kimi ateşlere, kimi de güllere sürülünce
anlayacağım:
Bunca hengâmenin içinde
aradığım şey görkemli zaferler değil.
Bir mağlup huzurmuş yalnızca.