And Şiiri - Müyesser Doğan

İlahi bir sözden damıttım bu şiiri,
Yerküre ve gökkube de şıkışmış bir nisyanım.
İnanma kuşlar yalnız uçarken özgür,
İnsanın eline düşünce ,
tutsaktır kafes de,
Ruhumun ,
kaburgalarımın içindeki mahkumluğu gibi.
Yaşamak için,
Soluduğum havamıdır, ölüm mü ?.
Sonun da biten, çürüyen ben değil miyim,?
Toprağa karışında kan ve irin,
Bir tohuma yatak olmaz mı?.
Farkımı söyle bütün alemi beşerden,
Aynı acıya başka halatlarla bizi çeken ne?
Tarih mi?
Hangi tarih,
Geleceğe karışmış geçmiş,
bük zamanı bükebildiğin kadar.
Kader,
iki farklı yoldan aynı ülkeye varmak gibi.
Bir tanrının nefesi üflenmiş,
Bir dokunuş var üzerimde parmaksız,
Aç kapıları, kilitleri aç,
Çıksın dar boğazdan can sıkıntıları.
Aşk bir zaafiyet midir?
Hücrelerinden başlayıp gönlünü titreten,
Şarkılar bizi olmayanı oldurmak için mi var?
Dinledikçe düşünür, düşündükçe yanılırız,.
Bir şiir yaz, Üryân bir şiir,
"Oku" İlk emir gibi ...
Bir muhammedin gözlerini görmeden,
Gönlünden öpmek gibi,
Asırlara andolsun ,
Uykudayım, uykudayız

.