Kendime Uzaklığım Şiiri - Emre Kurt

Aynalara sığmayan bir yabancıyım kendi yüzümde,
Adımlarım suya çizilmiş rotalar kadar meçhul.
Bir bedenin içine hapsolmuş iki uzak ihtimaliz biz:
Biri durmadan giden, diğeri hiçbir yere varmayan.
İnsan en çok kendi içine düşerken sağırlaşır dünyaya.
İçimde kanayan o devasa ve suskun boşluğa doğru,
Kendi izimi sürüyorum çizgileri silinmiş haritalarda.
Elimi uzatsam, buzdan bir duvara çarpıyor kimliğim;
Bir gölge, sahibini ne kadar kucaklayabilirse, o kadar yakınım tenime.
Kendini aramak, kilitli bir kapıyı içeriden zorlamaktır.
Bütün pusulalar göğsüme dönerken, ruhum hep kuzeyini yitiriyor,
Kendi çığlığına yankı vermeyen sağır bir kuyuyum artık.
Derimi yüzsem, altından yine o aşılmaz mesafe çıkacak, biliyorum,
Çünkü insan, kendi boğazına atılmış en kör düğümdür.
Ne çözülür, ne de bütünüyle nefessiz bırakır...