Kendime Son Kez Baktım

Salon sessizdi.
Işıklar çoktan sönmüş,
perdede yalnızca solgun bir ışık kalmıştı.
Ben gelip bir koltuğa oturdum.
Kimse yoktu yanımda.
Ne bir ses,
ne bir fısıltı,
ne de “iyi misin?” diye soracak biri…
Sadece ben
ve karşımda kocaman bir perde.
Derken görüntüler başladı.
Önce küçücük bir çocuk çıktı karşıma.
Gülüyordu.
Henüz kimse gitmemişti hayatından.
Henüz bazı gecelerin sabaha kadar sürebileceğini,
bazı insanların bir gün yabancı olacağını,
bazı sevgilerin insanın içinde ömür boyu kanayacağını bilmiyordu.
Sonra çocuk büyüdü.
Bir sahne geçti.
Bir başka sahne…
Her sahnede biraz daha eksiliyordum.
Birini sevdim.
Sonra kaybettim.
Birine güvendim.
Sonra sustum.
Birilerine yetişmeye çalışırken
kendime geç kaldım.
Perdede bütün bunları izlerken
içimden tek bir cümle geçti:
“Demek ben böyle tükenmişim…”
Kimse fark etmemişti.
Çünkü insan bazen
en büyük acılarını
en güzel gülüşlerinin arkasına saklıyor.
Perde ilerledikçe
salondaki koltuklar boşalmaya başladı.
Biri kalktı.
Sonra bir başkası.
Herkes kendi hayatına döndü.
Ben kaldım.
Cebimden bir sigara çıkardım.
Yaktım.
Karanlık salonda
sigaranın ucundaki küçücük ateş
yüzümü birkaç saniyeliğine aydınlattı.
Sonra duman yükseldi.
Ben perdedeki kendime baktım.
O da sigara içiyordu.
İlk defa kendi yalnızlığımı
dışarıdan görüyordum.
Ne kadar ağırmış…
İnsan kendi acısını taşırken
ağırlığını fark etmiyor.
Ama uzaktan bakınca
omuzlarının nasıl çöktüğünü görüyorsun.
Son sahneye geldik.
Perdede yine ben vardım.
Bir odada tek başıma oturuyordum.
Masada yarım kalmış bir çay…
Küllükte birkaç izmarit…
Duvarın üzerinde sessizce ilerleyen
bir saatin sesi…
Ve pencereden içeri süzülen
soğuk bir gece.
Başımı kaldırıp
uzun uzun boşluğa baktım.
Sonra perdedeki ben
yavaşça gözlerini kapattı.
Ben de kapattım.
O an anladım;
Benim en büyük kaybım
bir insan değildi.
Bir hayat da değildi.
Ben kendimi kaybetmiştim.
Herkesi severken,
herkesi affederken,
herkesi anlamaya çalışırken
kendime hiç sıra gelmemişti.
Perde kararmaya başladı.
Müzik yavaşladı.
Son cümle ekranda belirdi:
“Bazı insanlar giderken değil,
kendinden vazgeçerken kaybolur.”
Işıklar yandı.
Salon boştu.
Ben hâlâ oturuyordum.
Sigaramdan son bir nefes aldım.
Dumanı ağır ağır havaya bıraktım.
Perdeye son kez baktım.
Sonra ayağa kalktım.
Kapıya doğru yürüdüm.
Tam çıkacakken durdum.
Arkamı dönüp
karanlık perdeye baktım.
Ve içimden geçirdim:
“Keşke bu kadar uzun sürmeseydi…”
Sonra çıktım.
Kapı kapandı.
Perde kapandı.
Ve geriye yalnızca
kimsenin duymadığı
bir adamın sessizliği kaldı.
#EMRE