Kendime Geri Döndüm Şiiri - Seyrani Göl

Ama şimdi biliyorum:
Birini sevmek
onu ömrünün sonuna kadar
içinde taşımak demek değil.

Bazen sevgi,
bir insanı
içinden sessizce uğurlayıp
kendi hayatına geri dönmekmiş.

Ben döndüm.
Yavaşça.
Kimse fark etmeden.
Bir sabah uyandım
ve seni düşünmeden
güne başladım.

İşte o gün
senden değil,
kendimden geri döndüğümü anladım.

Beni merak etme güzelim.
Eğer bir gün karşılaşırsak
bana geçmişi sorma.
Ben sana
iyi olduğumu söylerim.

Sen de inan.
Çünkü artık
yalan söylemek için değil,
birbirimizin yarasına
yeniden dokunmamak için
susmayı öğrendik.

Belki de büyümek budur:
Aynı insanı
başka bir kalple hatırlamak.
Aynı sokağın içinden geçip
artık o eve dönmemek.

Aynı şarkıyı duyup
pencereyi kapatmadan
dinleyebilmek.

Ve bir zamanlar
hayatımız sandığımız birinin
şimdi yalnızca
hayatımızdan geçmiş biri olduğunu
kabullenmek.

Ben seni
içimde bir mezar gibi değil,
uzaktan görünen
eski bir ev gibi taşıyorum.

Orada bir zamanlar
ışık vardı.
Şimdi yok.
Ama karanlık da
bana ait değil artık.

Beni merak etme güzelim.
Ben kendime yetişiyorum.
Yıllarca senden sonra
ne kalacağını düşündüm.

Meğer mesele
senden ne kaldığı değilmiş.
İnsanın kendinden
ne kadarını geri alabildiğiymiş.

Ben çocukluğumu aldım geri.
Sesimi.
Sessizliğimi.
Gecelerimi.
Kendi adımı.

Ve şimdi,
ardımda bıraktığım
bir hayatın kapısını
son kez kapatırken
içimden sana değil,
kendime söylüyorum:

Git artık kalbim;
geçmişin kapısında
beklemek sana yakışmıyor.
S.GÖL