Kendime çıkan Yol Şiiri - Seyrani Göl

Sabah,
pencerenin önünde unutulmuş bir ışık gibi
sessizce duruyordu.
Gece boyunca eşyaların üzerine çöken karanlık,
yavaş yavaş çekiliyordu odadan.

Masanın üzerinde yarım kalmış bir mektup,
içinde söylenmemiş birkaç cümle vardı.
Bir bardakta bekleyen su,
geceden kalan suskunluğu taşıyordu hâlâ.

Uzun zamandır
kendi kıyısına vuramayan bir nehir gibi
dolaşıp durmuştum içimde.
Bazen bir gölgeye ses vermiş,
bazen çoktan göç etmiş kuşların
kanat sesini dinlemiştim.

Oysa vakit,
eski bir duvar saatinin içinde
sessizce yol alıyormuş.
Kimse duymadan,
kimse fark etmeden
aşındırıyormuş acının keskin yerlerini.

Sonra pencereyi açtım usulca,
Hemen sabah rüzgârı dokundu yüzüme.
Ne sen vardın onda,
ne senden kalan bir koku.
Yalnızca bana birşeyler öğütllüyordu
gökyüzünün kendine ait serinliği.

Bazı mevsimler geri dönmez.
Ama bıraktıkları ışık,
uzun süre kalır insanın içinde.

Bahçedeki erik ağacı
çiçek açmıştı yeniden.
Dalları geçen kışın kırıklarını anlatmıyordu artık.
Beyaz çiçeklerin arasında
eski fırtınalardan eser yoktu.

Doğa, unutmayı değil, yeniden başlamayı biliyordu.
Bir süre oturdum gölgesinde.
Toprağın içinden yükselen kokuyu,
uzaktan geçen bir kuşun sesini,
güneşin ağır ağır yer değiştirişini dinledim.

Dünya bensiz de dönüyordu.
Ve gariptir,
bu düşünce ilk kez canımı yakmadı.
Hatıralar geldi sonra,
eski bir albümden düşen fotoğraflar gibi.

Bazılarının yüzü silinmişti,
bazılarının kenarları yıpranmış.
Ama hiçbirinde
eskisi kadar kalmadım artık.
Zaman,
beni onların içinden çekip almıştı.

Şimdi içimde
sessiz bir dere akıyor.
Ne coşkun,
ne taşkın.
Yalnızca yolunu bilen bir su gibi,
gittiği yeri anlatmadan,
geçtiği yerleri incitmeden.

Belki yine hüzün uğrar kapıma.
Belki bazı akşamlar
eski bir şarkı
uzun uzun oyalanır odamda.

Ama biliyorum artık;
İnsan,
en çok sevdiği şeyi bıraktığında değil,
kendine dönmeyi öğrendiğinde büyüyor.

Ve ben şimdi,
yıllardır aradığım kapının önünde değil,
o kapının içindeyim.
Gökyüzü biraz daha geniş,
rüzgâr biraz daha tanıdık.

Yol hâlâ uzun.
Ama artık ufka bakmıyorum.
İçimde yürüyen nehir,
yönünü biliyor.
S.GÖL