Kendime Ben Demişim Şiiri - Seyrani Göl

Yıllarca kendime ben demişim,
oysa taşıdığım şeylerin çoğu bana ait değilmiş.
Bir ağacın gövdesine sarılmış sarmaşıklar gibi
isimler dolanmış üzerime,
sesler, öğütler, korkular, beklentiler...
Ben diye sevdiğim ne varsa
biraz başkalarının iziymiş.

Bir gün içimdeki eşyaları saymaya başladım.
Bir köşede çocukluğum duruyordu;
camı kırılmış eski bir fener gibi.
Bir köşede kırgınlıklar...
paslanmış anahtarlar gibi,
hangi kapıyı açtıkları unutulmuş.
Ve yıllardır sırtımda taşıdığım bazı yüklerin
aslında hiç bana verilmediğini fark ettim.

İnsan garip.
Kendini bulmak için çıktığı yolculukta
çoğu zaman kendine değil,
kendine eklenmiş şeylere rastlıyor.
Soydukça çoğalıyor sanıyor insan.
Oysa bazen hakikat,
eklemekle değil eksilmekle görünür oluyor.

Oysa
mermerden heykel çıkaran ustanın
taşa kattığı hiçbir şey yoktur.
Güzellik, attığı parçalarda saklıdır.

Belki de içimde kırılan şey ben değildim.
Belki yıllardır beni ben sanan kabuk çatlıyordu.
Yumurta kırılınca son sanılır.
Kuş bilir ki başlangıçtır.
Tohum yarılınca ölüm görünür.
Toprak bilir ki doğuştur.
Belki de acı dediğim şey,
eski hâlimin vedasından başka bir şey değildi.

Şimdi aynaya bakınca
bir cevap görmüyorum.
Ama eskisi kadar çok soru da görmüyorum.
Çünkü bazı hakikatler bulunmuyor.
İnsan onların önünde yavaş yavaş soyunuyor.
Ve sonunda anlıyor:
Kendine ulaşmak,
bir yere varmak değilmiş.
Yol sandığın şeyi yürüdükçe
yolcunun eksilmesiymiş.
S.GÖL