Kendi Renginde Kalmak Şiiri - Ebru Yıldız

Ne tarafa dönsem bir duvar
Ne söylesem aması var
Ben buyum dedikçe
Bana bir kalıp biçenler var

Bir yanda bin yıllık koca bir çınar
Bir yanda beni bir isme sığdıran dar yollar
Sanki bir lütufmuş gibi sunulan haklar
Oysa benim ruhumda asırlık yaralar var

Yoruldum artık kelimelerden
Sen busun diyen o keskin dillerden
Sanki kendi yurdumda yabancıymışım gibi
Hesap soran o üstenci ellerden

Ama su her zaman yolunu bulur
Dağlar kendi ismiyle vakur durur
Benim kim olduğum bir kağıtta değil
Beni ben yapan o dürüst özünde uyur.

Bırak konuşsunlar dilleri pabuç kadar olsun
Benim sessizliğim onların gürültüsünü boğsun
Ben neysem oyum ne eksik ne fazla
Yüreğim kendi renginde dimdik sağ olsun