Kalbin Evi Şiiri - Ebru Yıldız

İki kişiyle yaşanır derler aşkı
Ama bazen iki kalbin çok ötesidir
Bir bakışla başlayan
Bir ömre yayılan sessiz bir hikayedir
Tutku muydu onu büyüten
Avuçlardan kalbe giden o sıcaklık mı
Yoksa bir gülüşün ardından
Dünyanın biraz daha güzel görünmesi mi
Şehvet miydi teni titreten
Dudaklardan parmak uçlarına uzanan o yangın
Belki de sadece bir dokunuş değil
Bir ruha ait olma hissiydi
Peki aşk kimdi
Bir isimdi bazen
Kalabalıklar içinde duyunca bile
Kalbinin yerini değiştiren bir isim.
Benim için aşk
Sabahın ilk ışığında aklıma düşen,
Gece gözlerimi kapatırken içimde kalan
Adını her andığımda yüzümde iz bırakan
Ne sadece bir sevda
Ne de gelip geçen bir heves
Hayatın yorgun günlerinde sığındığım liman
Sessizliğimde bile beni anlayan
Çünkü bazı insanlar sevilir
Bazıları özlenir
Ama bazıları vardır ki
Kalbininin evi o olur
Ve benim içimdeki aşkın adı
Bugün de yarın da
Tüm mevsimler boyunca
Özgür olarak kalacak