Kendi Halim Şiiri - Efsun Bkr

Gürültüsü bitti dünyanın, kapı eşiğinde bıraktım sesi,
Burada sadece toz zerrecikleri ve eski bir sessizlik nefesi.
Ne bekleyenim var, ne de bir yere yetişme telaşım,
"Kendi halim" dediğim bu kuytuda, kendimle arkadaşım.

Duvarlar dert ortağım, tavan ise bitmeyen bir gökyüzü,
Yüzümde aynanın tanımadığı, yorgun bir hüzün izi.
Dışarıda hayat akıyor, insanlar koşuyor vaktin peşinde,
Ben ise zamanın durduğu bu ıssız, kendi evrenimde.

Kimse sormaz burada; "Neden hüzünlüdür gözlerinin feri?"
Çünkü burada hiç kimse yok, yalan yok, dünya geri...
Sadece anılar sızıyor çatlaklardan içeri, sessiz ve derin,
Bir sığınak gibi burası; kimsesiz, kimsesizler yerim.

İnsan kendine sığınır mı, kaçar mı yine kendinden?
Bu huzur değil, bir yara; sökülüp atılmıyor içimden.
Işık sönüyor yavaşça, akşam çökerken duvarlarıma,
Yine kendi halimdeyim, sarılıyorum uçsuz yarınlarıma.