Kendi Çukurunda Boğulmak Şiiri - Efsun Bkr

Öfkenin rengi olmaz derler, yanılmışlar;
Senin bahanen üç isme sığınmış.
Biri baharı vaat etmiş sana, diğeri gökyüzünü,
Oysa senin ruhun çoktan kışa mahkûmmuş.
Mevsimler değişir sandın her ten dokunuşunda,
Oysa her durakta biraz daha eksildin.
Zamanı bükebileceğini mi umdun o kirli masalarda?

Sadakat,dürüstlük beklerken ;
Sen gittin bile bile ucuz heveslerin kuyruğuna takıldın
Kusur ararken kendi kusurunda boğuldun

Sen benim ahımla, nefes aldıkça yanacaksın!
Mevsim’in batsın, Hira’n yıkılsın, Bahar’ın kışa dönsün;
Sizin o sahte dünyanızda yanan bütün ışıklar sönsün.
Benim canımı yaktığın kadar, uykuların kaçsın,
Sen üç isme bölündün, ama bir "hiç" bile etmezsin!

Bir Mevsim’e aldandın, koca bir ömrü devirdin.
Bir Hira aradın kendine, sığınacak bir kuytu,
Kendi karanlığından kaçacak bir delik...
Ama o mağaradan sana huzur değil,
Sadece kendi ihanetinin yankısı geldi, bildik.
Sonra bir Bahar diledin, çiçek açar diye bekledin,
Oysa sen zaten kökünden kurumuş bir daldın.
Girdiğin Gül bahçesini talan etmeyi hüner belledin,
Şimdi kucağında sadece dökülen yapraklarla kaldın.