Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Çok sözün var, var ama…
Dost sekiz, düşman dokuz!
İsyana yer arama
Dost sekiz, düşman dokuz!

Biliyorum işin zor

Eprimiş bir hüzün dinelmiş yüzümde
Olabildiğince telaşsız, bıçkın
Meydan okurcasına geçen zamana
Bozkırda bir alıç misali dinelmiş bir başına
Ki hüzün sevdamın iskeletidir

Türk’e “Dinsiz!” diyen kansız mahlukat
Sözlerin her halttan, suçtan ötede
Belli ki haddini aşmışsın kat kat
Bu hesap sorulur öçten ötede

Ey soysuz torunu soysuz dedenin

Kan uykulu gözlerle karanlığa uyandık
Zelzelenin zulmüyle semayı sardı ahım
Bizler sana inanan, buyruğuna uyandık
Senden gayrı sözümüz, virdimiz yok Allah’ım!

Tövbe olsun kalbini zerre kadar kırdıysak

Yemin olsun güne, aya
Şair olmak şart değildi
Beribenzer bir sevdaya
Tutulsaydım dert değildi

Yara aldım yara birden

Türkoğlu, umut sende
Gel, çıkar pustan çağı
Bozkurtça ünlesen de
Kurtarsan yastan çağı

Çıkagel tek adınla

Dizim kanasa,
Elim sıyrılsa,
Başım ağrısa
Öpmen yeterdi

Yıllar var ki yüreğim sızlar

Ey yolbaşçım, Türkmen Ata,
Devlet Baba emrindeyiz!
Evlatların hazır kıta
Devlet Baba emrindeyiz!

Bizler bozkurt uranıyla

Her fırsatta ardım sıra ürüyen
İtler bugün bozkurt olma derdinde
İkbâl için kuyruğunu sürüyen
İstikbâlde paye bulma derdinde

“Türkçü!” diye beni taşa tutanlar

Biz onu milletçe bildik bileli
Kızıyor, ağlıyor, zırlıyor deyyus!
Belli ki mazisiz, soyu şüpheli
Nerede Türk görse hırlıyor deyyus!

İlk başta Müslüman sanmıştık onu