Fayda yok artık kimseden,
Ne gelenden ne gidenden.
Cehenneme döndü Dünyam,
Bitmiyor hiç derdim, tasam.
Eller aya, ben hep yaya,
Bitsin artık,insanlığın üstünde,
Durmadan oynanan kirli oyunlar.
Sudan bahanelerle bir avuç suda,
Koparılıp duran şu fırtınalar.
Bireysel olarak hepimizin,
Her konuda serbestçe,
Düşüncelerimizi söyleme,
Hakkı vardır öncelikle.
Yaşadığımız toplumda,
Saygı gösteriyorsak insanlara,
Güzel gözlüm seni elden,
Kıskanırım,kıskanırım.
Yağan kardan,esen yelden,
Kıskanırım,kıskanırım.
Güzel gözlüm,seni kuştan,
Korku bütün insanların az veya çok yaşadığı evrensel bir duygudur.
Korku,fiziksel,psikolojik,
gerçek veya hayali tehditlerden kaynaklanır.
Korku bizi hayati tehlike ve felaketlere karşı, temkinli ve tedbirli olmaya yönlendirdiği için bazen yararlı olsa da aşırı korku ve kaygılar başarıyı, huzuru ve mutluluğu engeller,özgüvenimizi ,yaşama sevincimizi azaltır, modumuzu düşürür.
Korku imparatorlukları, çoğu zaman sınırları haritalarda değil, zihinlerde çizilen görünmez yapılardır.
Bir bayrakla değil, bir bakışla; bir yasa metniyle değil, bir suskunluk refleksiyle kurulur. Ve en tehlikelisi şudur:
İnsan, bazen kendi korkusunun mimarı olduğunu fark etmeden o imparatorluğun yurttaşı olur.
Korku Kaygı İklimi
Gökyüzü kurşuni bugün,
bulutlar değil asılı duran,
insanların içidir ağırlaşan.
Bir rüzgâr eser sokak aralarında.
Korku ve kaygı temelli bir düzen, insan bilincinin “hayatta kalma modu”na sıkışmış hâlidir.
Bu modda birey; tehdit algısıyla hareket eder, rekabeti doğal kabul eder ve gücü güvenliğin tek yolu sanır.
Silahlanma yarışına,
Milyarlarca dolar harcayanlar,
Nükleer silahlara sahip olanlar,
Akıllı füzeleri yapanlar,
Savaşlarda kullananlar,
Ne yapmaya çalışıyorlar?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!