İnsanlar kişilik yapıları davranışlarıyla,
"Misyoner"ler,"vizyoner"ler diye
İki gruba ayrılır.
Hepimizin hayatında,
Olmak ya da olmamak gibi,
Ölüm,kalım mücadelesiyle geçen,
Önemli anlarımız vardır.
Böyle anlarda bize,
Hayat adaletsiz görünür.
Hedefini seç önce,
İnancınla destekle,
Güven yaratıcı gücüne,
Kendine ve bilgine.
Başkalarının sana inancı,
Onların sana verdiği değer,
Muhaliflik Bildirgesi
Yalancıya, talancıya,
Çalıp çırpan hırsızlara,
Muhalifim muhalifim,
Eleştiririm, yererim.
Bu devirde muhalif olmak,
İğneyle kuyu kazmak.
"Mış" lı "muş" lu duyumlara,
Kumpaslara maruz kalmaktır.
Muhatabını arayan şiir
Kibirli, mağrur, edalı,
Burnu gökte, sözü yaralı.
İmalı sisli dili bakışları,
Yakar âlemi,kıvılcımları
MESİH – MEHDİ BİLİNCİNİN UYANIŞI
Mesih ve Mehdi, tarihin eski çağlarında dışsal figürler olarak tasavvur edildiler. Kıtlık, savaş, işgal, kaos ve adaletsizlik çağlarında insanlar, gökten inecek bir kurtarıcıyı beklediler. Oysa beklenen hep dışarıdaydı; güç ise içerideydi.
Modern çağda bu farkındalık yavaş yavaş doğuyor:
Kurtarıcı kişi değildir; kurtarıcı bilinçtir.
Mesih ve Mehdi figürleri tarihsel olarak dinî geleneklerden doğmuş görünse de, aslında insanlığın ortak bilinç alanında sürekli yeniden şekillenen çok katmanlı sembollerdir. Bu semboller sadece “dini kurtarıcı” olarak değil; toplumsal krizlerin, ruhsal arayışın, politik gerilimlerin ve bilinç evriminin yansımasıdır. Karma bir yorumla bakıldığında bu figürler dört temel eksende anlam kazanır:
1. Teolojik Boyut — Vahiyden Çok Beklenti
MESİH – MEHDİ BİLİNCİ (MODERN YORUM)
Modern çağda Mesih ve Mehdi beklentisi, artık salt teolojik bir dogma olmaktan çıkmış; sosyolojik, psikolojik ve politik bir fenomen hâline gelmiştir. Bu beklenti, insanlığın mevcut krizler karşısında güven, anlam, adalet ve umut arayışının sembolik ifadesine dönüşmüştür.
Bugün insanlığın yaşadığı gerçeklik şudur:
• Sistemler çözülüyor,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!