Korku kaygı iklimi Şiiri - Kemal Tekir

Korku Kaygı İklimi

Gökyüzü kurşuni bugün,
bulutlar değil asılı duran,
insanların içidir ağırlaşan.
Bir rüzgâr eser sokak aralarında.
adı konmamış bir tedirginlik,
kapı diplerine sinmiş sessizlik.

Gözler konuşmaz artık,
her bakış bir ölçü, bir tartı,
her söz, dudakta yarım kalmış ihtiyat.

Korku, görünmez bir yönetici gibi
oturur şehrin tam ortasına,
kimse seçmemiştir onu
ama herkes ona boyun eğer.

Kaygı, ince bir sis gibi
sızar evlerin içine,
çayın buharına karışır,
gecelerin uykusunu çalar.
Ve insanlar…
yavaş yavaş küçülür içlerinde,
sesleri kısılır,
hayalleri daralır.

Bir zamanlar umutla kurulan cümleler
şimdi “ya olursa”larla başlar,
“ya olmazsa”larla biter.
Oysa bilmezler,
en ağır zincirler
görünmeyenlerdir.

Ve bir gün
bir cesur yürek çıkar belki,
kendi korkusunu aşarak,
bu iklimi dağıtan ilk nefes olur.
Çünkü her karanlık,
korkudan değil,
korkuya teslimiyetten büyür.

Cesur ol ey insan,
korkma,boyun eğme ,
diz çökme zalimlere,
Sömürgen asalak sistemlere,zihniyetlere.
Diren mücadele et her türlü kötülükle,
Korkunun faydası yoktur ecele,
Korkaklar ölür bin kere,
Cesurlar sadece bir kere.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi.