Karanlıkta yazmayı kolay öğrenmedim.
Kederli masallar hep eski bir efsaneyle başlar:
“İnsan sahip olmadığının hayalini kurarmış.’’
Ne zaman hevesle
boş bir defteri doldurmaya girişsem
vakit geçtikçe fark ettim:
hepsi yarım kalmış.
Yitik bir dilde okumayı kolay öğrenmedim.
Göğsümde unutulmuş bir alfabeyle yazılmış
uzun zamandır açılmamış
bir defter var.
Hangi kalemi kâğıda bulaştırsam
şöyle fısıldar bana:
“Daha çekilecek acın var.”
Kayıt Tarihi : 15.07.2026 00:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Şiir, Firuze Sanat Dergisi sekizinci sayısında yayımlanmıştır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!