Keder-i Ziyan Şiiri - Ali Fırat Dicle

KEDER-İ ZİYAN

Soldu artık bakışlarımın kıyısındaki ışık
Akşamın terk edilmiş avlusunda
Eski bir sonbahar tortusu birikiyor içimde
Vaktini şaşırmış bekleyişlerle
Çatırdıyor yönünü yitirmiş ufuklarım...

Her yaraya biraz daha tuz değdikçe
Eksiliyorum kendimden
Oysa bir zamanlar
Rüzgâra meydan okuyan bir inatla çarpardı kalbim
Şimdi yorgun günlerin arasına sıkışmış hücrelerimde
Sessizce büyüyor keder-i ziyan...

Aramaktan yoruldu beni bütün suretlerim
Tozlu albümlerde unutulmuş yüzler gibi
Dağılıp gidiyorum
Çoktan yürürlükten kalkmış bir hükmün gölgesinde
Saf bir yenilgiyle...

Adım geçmiyor hiçbir kayıtta
Hâlim meçhul zamanların divanında
Aynalara bırakılmış bir bekleyişim yalnız
Kusurlu bir ömrün kuytu köşelerinde
Sicile sığmayan endişelerle
Ömür boyu sürgün...

27.12.2013