Kazim Öztürk 2 Şiirleri - Şair Kazim Özt ...

Töre diye diye nice canlar heba oldu,
İnanç, din, ahlak, mantık.. feda oldu.
Binlerce insanımız silindi gitti,
Anaya, babaya, hayata veda oldu.
Bitmeli, yok olmalı bunlar,
İnsanlık gelmeli, değilse vicdan sızlar.

Her şeyin birbirine girdiği,
Bütün umutların bittiği,
Karanlığın çöktüğü,
Kalplerin katılaştığı,
Yerde,
Umuttur üç aylar.

Gençlerimiz kötü değil,
Dikene bakarak üzülmeyin,
Dikenlerin arasında güller var,
Gül içinden gençlerimiz çıkar.
Pırlanta, elmas, cevher...
Altın gibi kalpler,

Namertlerin ortamından; baykuş seslenir,
Haksızların mekanından, gam yükselir,
İnsanın olmadığı yerde, çevre paslanır,
Ehil olmayan elde, zulüm beslenir...

Mide, boğazla uyumsuz,
Damar, kanla uyumsuz,
Madde, manayla uyumsuz,
Eş, eşle uyumsuz,
Fakir, zenginle uyumsuz,
İç, dışla uyumsuz,

Ne Yapacak?

Kendine iyi bak, önce can sonra canan,
Varlığımız bir emanet, verir bunu alan!
Kaçış yok ölümden asla,
Hayatta tek şey; insanca kalan!

İnsanında sabır, toprakta kahır,
Hoş görü yumağı benim vatanım,
Canlara duyarlı, seviyor zahir,
Hoş görü yumağı benim vatanım!

İlmik ilmik işler, nakış misali,

Bu gece; bir arınma, manen besleniş,
Derekeden, dereceye yükseliş,
Süfliyetten, ulviyete sesleniş....
Tayyı zaman, tayyı mekandır bu,
Anlatılmaz, yaşanan bir andır bu.
Beş vakit namaz, müminin miracı,

Karanlıklar bir gün gündüz olur,
Sanma ki karanlık sonsuzda kalır,
Üzülme hüzünler mutlak son bulur,
Hayata küsme kardeşim.

Hayat dediğin hayalden ibaret,

Kaçabilir misin?

Yaşın kaç olursa olsun,
Nerede yaşarsan yaşa?
Kim olursan ol?
Mezar kaçınılmaz son!