Kayısı Çiçeği Şiiri - Eyüp Beyhan

Kıymetli Validem/Sevgili Anneme,

Kayısı çiçeği;
beyazın en masum tarifi,
kirden arınmış, pak bir sabah gibi iner şehre.
Bembeyaz bir gelinlik giyer dallar,
doğa, utangaç bir gelin gibi süslenir.

Kayısı Çiçeği;
dağlar beyaz örtüsüyle vedalaşınca,
cemre toprağın kalbiyle buluşunca,
arılar bir vahyin telaşıyla kanat çırparsa,
beyaz bembeyaz sen düşersin aklıma,
var edenin adıyla,
bir seher vaktiyle selamla.

Kayısı çiçeği;
bir dirilişin görünmeyen rengi,
toprağın sabrından süzülen ince bir dua.

Ve bil ki;
onun narinliği bir öğüttür insana:
kırılmadan incinmeyi,
incitmeden sevmeyi anlatır.
Kayısı çiçeği;
nezaketin açmış hâli,
sabrın ince sureti.

Kayısı çiçeği;
her açış biraz kıyamet taşır içinde,
kıştan kopan bir parçadır her bahar.
Dokunsan kırılır, sevsen çoğalır.

Ve sen bilmezsin;
her çiçek biraz kıyamettir aslında,
her açış, karanlıktan kopuştur.
Kayısı çiçeği, zamana sürgün verir;
suskun şehirlerin alnına
yazılmış bahar gibidir.

Ey rüzgâr,
usul es; o çok naziktir.
Erken düşerse eksilir kalbin beyazı,
kalırsa, insan
biraz daha temiz kalır dünyada.

Ey geçip giden rüzgâr;
dokunma ona hoyratça,
ürkek bir müjdecidir o.
Bir milletin sabrını taşır yapraklarında;
düşerse erken, eksilir umudumuz,
kalırsa, dirilir içimizde
unutulmuş cennet.
(E.B/2026)