Kayıp Ruhun Peşinde Şiiri - Dr Yusuf Polat

İnsan neden yağmurdan kaçar ki?
Sanki birkaç damla su,
Ruhundaki sırrı çözecekmiş gibi...

Eskiden ben de korunmaya çalışırdım.
Hatıralardan sonra anladım ki; insan
En çok da sakındığı yerden yaralanıyor.

Şimdi uzun gecenin karanlığındayım
Ne seni çağıracak kadar güçlü.
Ne de unutacak kadar umutluyum,

Gökyüzüne bırakıyorum tüm düşlerimi
Sonsuzluk, insanın yüreğine değince
Ne kadar küçük olduğunu anlıyor insan

İnsanoğlu fark ediyor bir gün sonunda
Yıldızlarda göklerde yalnız aslında
Her biri tek başına kendi karanlığında

Ben artık bir sonsuzluk yolcusuyum
Bir yıldızdan ötekine sürüklenen,
Kendi yalnızlığına mahkûm bir yolcu...

Ve belki de bütün ömrüm boyunca
Aradığım şey sen değil de
Peşinden koştuğum kayıp ruhumdu.