Kaybolanlar Şiiri - Önder Özkaran

Aç bana kollarını, sarıl sevgili
Yine umarsızca yanmaya geldim
Bir günlük değil, bu sefer başka
Uğrunda ömrümü harcamaya geldim

Dokundu hatıralar, çok ağlattı
Bir yudum su içirdi, aç bıraktı
Kendimi unutturdu, seni hatırlattı
Yüreğinde kendimi bulmaya geldim

Düşündüm, karanlık geceler boyunca
Üşüdüm, boşlukta yokluğa sarılınca
Kulağıma bir ses, adını fısıldayınca
Öylece karşında susmaya geldim

Ya gönder geri, alma kapılardan
Ya aç yüreğini, sıyır ayrılıklardan
Sıkılmadın mı saçlarını taramaktan
Dizlerimde başını okşamaya geldim

İnsanın gayesi sevmek değil mi?
Bir şeyi sevdim, her şeyi sevdim!
Sevgili demek, her şey değil mi?
Sevmeyen birine sormaya geldim