Aç bana kollarını, sarıl sevgili
Yine umarsızca yanmaya geldim
Bir günlük değil, bu sefer başka
Uğrunda ömrümü harcamaya geldim
Dokundu hatıralar, çok ağlattı
Bir yudum su içirdi, aç bıraktı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta