Kendime Muhtacım Şiiri - Önder Özkaran

Kalbime düştü cismi handanın bu gün
Beni berhürdâr eden yüzüne muhtacım
Ben ki divanesiyim bülbül gibi bir gülün
Geçtim râyihanı, dikenine muhtacım

Mihnetin düşse gündüze, gece olur
Gündüzler görse envârını virane olur
Aşk-ı nevanına beni muhtaç etme ne olur
Ziyan olan ömrümde gülüşüne muhtacım

Sen benim tevazumsun yolunu şaşımış
Zehir gibi bir bala yanlışlıkla karışmış
Ne ararsın bende, ruhum yolunu şaşırmış
Müebbet hücremde, çarene muhtacım

Hor görme beni, yurdum kayıptır cihanda
Nidamdır haykırışlar, sessiz ayrılışlarda
Bir benim kimsesiz, sonsuz yaradılışlarda
Gözyaşımı silecek, ellerine muhtacım

Ziyan etme, harap etme, atma ateşlere
Beni salma mecnun gibi gecelerce düşlere
Bende bırak, aklımı alıp da düşürme peşine
Seni sevmeye meftun, kendime muhtacım