Kamburum Şiiri - Önder Özkaran

Sırtımda bir kambur gibi bu yalnızlık
Buzdan bir dağ gibi büyük ve soğuk
İçinde dolanan yüzler geceden karanlık
Hikayeler esrarlı, gelen sesler boğuk

Uyur, yumuşak yatağımda benimle
Ölsem kurtulamam gömerler benimle
Toprağın altında, kimsesizler evinde
Peşimde dolanan sessiz bir çocuk

Tükenmez kulağımda, gaipten çığlıklar
Sözsüz bestelerden, bilinmeyen şarkılar
Sırtüstü uyuyamam, uykularım kaçar
Sanki huzuru kemiren dipsiz bir yokluk

Evler var, şen şakrak odaları bilseniz
Evler var, hüzün kokar girmezsiniz
Mutlu olan varmış, azıcık verseniz
Belki geçer ruhumdaki bu yorgunluk