Kavuşma Yerim Şiiri - Halil Kumcu

Anladım ki özlediğim,
Bambaşka bir hayat.
Ölümden öte ne var ki?
Bütün yolların sonu mukadderat.

Habire başımda dönen,
Ayrılıktan vurmak da neyin nesi?
Şu üç günlük dünyadaki yoksulluğumun,
Hem çok yakın, hem çok uzaktaki adresi.

Bir işaret misali,
Ayrılık gömleğini giydirmişler, yazık.
Düşlerimi kapkara çizmiş,
Dipsiz bir kuyuda zehirli hıçkırık.

Bu nasıl bir yalnızlık?
Bütün kelimeler eksik.
Dil lal, sevgiden habersiz,
Konuşmaz kılıyor beni bu tükenmişlik.

Gözlerimden kaçınca gözleri,
Ölüm gibi felaketim olur.
Bu giden benim tabutum;
Cenazeme geldiğim doğrudur.

Konuşturmayın beni;
Kime elimi uzattıysam delik deşiğim.
Yaram geçiyor gördüğünüz mezarlardan,
Buranın kavuşma yerim olduğunu adın gibi bilirim.

📍Şair Notu: Dostum… Bu şiiri yazarken aslında birini değil, bir kavuşmayı, bir bekleyişi konuştum. Bazen bir insanı özlemekle kalmaz, hayatın bütün eksik parçalarını ararsın. Ve görürsün ki bazen kavuşma, ölümden bile ötedir; sadece ruhun bir yerinde, sessiz bir ışık gibi durur. Sen okurken belki kendini bulacaksın, belki de kendi yalnızlığını göreceksin. Özlem öyle bir şeydir ki; ne sözcük anlatır, ne zaman ölçer, ne de mesafe engel olur. Ben yazarken, gözlerimle gördüm, ellerimle dokundum ama hiçbir şey yetmedi. Yine de bil ki şiir sayesinde bu yalnızlık biraz hafifliyor. Okur dostum… unutma: Bazen en derin kavuşmalar, sadece kalbin sessizliğinde yaşanır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Özlem, zamanın ve mesafenin ötesinde bir sızı bırakır.
•Sessizlik, bazen en derin konuşmayı taşır.
•Düşler, eksik parçaları tamamlamaya çalışırken yaralanır.
•Birini beklemek, kendi kalbinle hesaplaşmaktır.
•Bazı aşklar adres sormaz, zaman tanımaz, sadece insanı içeriden yakar ve bırakmaz…

10 Aralık 2023 / Pazar / Ankara