Kasırgadan Sonra Şiiri - Seyrani Göl

Bir şehir düşün, haritası silinmiş geceden,
Sokakları çıkmazlara açılan bir yalnızlık olmuş.
Ben o şehrin son lambasıydım belki,
Sabaha kadar kendi küllerimi aydınlattım.

Gidişin, denize bırakılmış bir çapa gibi
Bütün ağırlığıyla çöktü içime.
Ne kadar yürüdüysem senden uzağa,
Bir o kadar battım sana doğru.

Göğsümde çatlayan şey kalp değildi yalnız,
Yıllardır kurduğum bütün köprülerdi.
Bir kıyısı sende kalan hayatın,
Öte yakası sis oldu gözlerimde.

Şimdi içimde devrilmiş bir saat kulesi var,
Zaman her vuruşunda biraz daha eksiliyor.
Kuşlar bile yönünü şaşırıyor bazen,
Ben sensizliğin göğünde kaybolmuş bir göç gibiyim.

Sorarsan hâlâ yaşıyorum elbet,
Ama bir dağın içten içe oyulması gibi.
Dışarıdan bakınca yerinde duruyor insan,
İçeride ise uçurumlar büyüyor sessizce.

Belki bir gün diner bu kasırga,
Belki acı, taşın suya alışması gibi alışır bana.
Ama bazı ayrılıklar vardır ki,
Ömür boyu kapanmayan bir pencere olur insana.

Zaman ne kadar geçerse geçsin,
Ben o pencerede bekleyeceğim.
Rüzgârın götürdüğü o sesi,
Her akşam yeniden dinleyeceğim.
S.GÖL