Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Açıldı geceye, yıpranmış bezler,
Koyulaşır her ton, yorgun yatakta,
Çehreler solgun, sessizce uzanmış,
Bedenler suskun, ruhlar yaralı.
*
İçlerinde, derin boşluklar,

İçgüdülerinle varsın; hesapsız.
Ham ve saf...
Mevcudiyete açtın gözünü;
Ortada o yabanıl gerçeklikte; sıra sıra pençelerin...
Genlerinden aktarıldı;
İçindeki asla evcilleşmemiş özün...

Yok
----sende
--------insanlık
------------namına
----------------hiçbir şey,
Damarlarında

Belli olurmuş her zaman, açgözlü kişi,
Karnı doyunca, davranırmış gözü toklar gibi.
Çamura batarmış ilgilenmezsen, yücelirmiş ilgilenirsen.
Sakin görünen kişinin, keskin olurmuş sözleri,
Kendisi olunca o kişi, mahvolurmuş sahibi.
*

Yoksun!
Sahnede dahi yoksun!
*
Karanlık, dipsiz kuyuda,
Şahsi hiçliğin, misali bekler.
*

Dinlerim
----derinlerden
--------gelen
------------fısıltıyı,
Meraktayım
----serinlikte

Bir boşluk konuşuyor,
Odanın ortasından,
Kelimeler olmadan,
Ruhumu ele geçiriyor.
*
Camdan sızan ayazda donakalıyorum,

Vakit dolar, göçer gider can bildiklerin,
Aslını inkar edip, rotanı şaşırma.
Sur delinirse, viran olur tüm sevdiklerin,
Dertleri sıra sıra, dizip taşırma.
*
Bırak sazlar, namelerle hasbıhal etsin,

Dök
----rakıyı,
--------durma,
Tükenmesin
----mezeler,
Bitmesin

Yok
----oluyor
--------yavaş
------------yavaş
----------------benzersiz
--------------------kültürü,