İzini Yitirme Şiiri - Kasım Kobakçı

Vakit dolar, göçer gider can bildiklerin,
Aslını inkar edip, rotanı şaşırma.
Sur delinirse, viran olur tüm sevdiklerin,
Dertleri sıra sıra, dizip taşırma.
*
Bırak sazlar, namelerle hasbıhal etsin,
Ocağı, ateşi ve közü, harlı tut.
Doğan nesil, hür ufuklara seyretsin,
Gölgelendiğin dalı, kesip kurutma.
*
Çatı çökerse eğer, başın açık kalır,
El kapısı, ne sofra kurar, ne aş verir.
Sen cayarsan, gardaşın diyardan ayrılır,
Mülkün direklerini, söküp devirme.
*
Zerreler birleşmeden, bütün kurulmaz,
Kucaklaşmayanlar, toz duman olurlar.
Yıkık hanın derdine, derman bulunmaz,
Binanın kirişlerini küstürme.
*
Güneş batar, karanlık çöker ansızın,
Işığını sakla, kandili söndürme.
Yolcu yorulur, diner o an sızın,
Gittiğin güzergahı, terse döndürme.
*
Fidan büyür, gölgesinde tarih yatar,
Köklerini topraktan çekip ayırma.
Mevsim döner, yaprak dalından kopar,
Bahçenin çitlerini, söküp kayırma.
*
Hafıza silinir, mazi kaybolur gider,
Hatıranı, zihinden silip atma.
Dostun vefası, belki bir ömür eder,
Gönül aynasını, kırıp karartma.
*
Yarın gelir, hesap sorar geçen zaman,
Emaneti hor kullanıp, ziyan etme.
Bulut dağılır, açılır o sis ve duman,
Kurduğun hayalleri, yakıp tüketme.
*
Ozan, ustaların boşluğu asla dolmaz,
Bir çırak, erbabın sırrını vermez.
Harabeye dönse de, bu bucak solmaz,
Menzilini tanı, izini yitirme.