Gecenin örtüsü, inerken sahile,
Kumların üstünde, silik bir iz.
Uzaktaki fener, göz kırpar durur,
Fısıldar, unutulmuş o kadim sözü.
*
Ne dalganın hırçınlığı, ne fırtına,
Saklıdır o kutlu nefes,
----uygarlığın özünde,
Kimsesizdir yokluğunda ruhlar,
----sağırdır vicdanlar,
En rafine biçimini sunar,
----söz sanatlarında ifadeler,
Bir mübarek gam rüzgârı ki,
Can çekişmek misali.
Haykırışlar dilsiz, duruşlar onurlu!
*
En hakiki istiklal: Yaradan’a kölelik,
Başkasına güvenmek, sinede pas...
Gözleriyle
----aynı
--------renkteki,
------------bal
----------------rengi
--------------------tüyleri,
Kara bulutlarla kaplı gökyüzü,
Ne yağmur var, ne güneş, ne de havada rüzgar,
Denizdeki dalgalar donup taşa dönüşmüş sanki,
Antik çağlardan kalma buz katmanlarını andıran moloz yığınları,
Akıcılığını tamamen kaybetmiş su.
İp boynumda, ağır aksak bir ilmek,
----son demde, ecelin gölgesi düşerken,
Bu kemik, ne yaman bir tuzak,
----titreyince hatıranla, belirdi hayalin,
Bu gelişin, ne anlamsız bu akın,
----tam da son perdede, seni tam unutmuşken,
Göçünce bedenden,
----nihayet ruh,
Üstlenmedi kimse,
----sorumluluğu, vebali,
Kendilerindeydi çünkü,
----tanrısal özleri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!