Karşılıksız iyilik Şiiri - Gece Gözlü

​Bazı insanlar vardır;
Sessizce geçerler hayatın kıyısından.
Ne bir alkış yankısı beklerler,
Ne de bir teşekkürün sıcaklığını...
​Bir kapıyı usulca örter gibi,
Emanet bırakırlar iyiliği bir kalbe.
Sonra arkalarına bile bakmadan,
Kendi yollarına revan olurlar.
​Cebinde büyük sözleri yoktur onların,
Fakat göğüs kafeslerinde kocaman bir merhamet...
Birinin yükünü omuzlamak,
Onlar için koca bir dünyayı kurtarmak gibidir.
​Kimse görmese de yaparlar,
Kimse bilmese de...
Çünkü iyilik onlar için bir borç değil,
Alınan en doğal nefestir.
​Bir yetimin başını okşayan şefkat,
Bir yabancıyı dinleyen sağduyu,
Soğuk gecede bölüşülen ekmek...
Hepsi o sessiz mucizenin bir parçasıdır.
​Dünya çoğu zaman gürültülü kalpleri anlatsa da;
Aslında bu devran, onların omzunda durur.
Beklemeden verenlerin,
Kırılsa da sevmekten vazgeçmeyenlerin,
İyiliği bir hesap defterine sığdırmayanların...
​Onlar iyilik yapmak için yaşamazlar sadece,
Onlar bizzat "iyiliğin kendisi" olurlar.
​En çok onlar incinir bu hayatta;
Çünkü kalbi saf olanın, yarası da derin olur.
Yine de vazgeçmezler...
Kirlenmiş ruhların ortasında temiz kalabilmenin,
O en zor, en asil direnişiyle yaşarlar.
​Belki bir gün isimleri rüzgârda kaybolur,
Cisimleri unutulur gider...
Ama bıraktıkları o küçük izler,
Bir başkasının karanlığında sönmeyen bir ışık olur.
​İşte o an anlaşılır ki:
En büyük insanlık, görünmeden dokunabilmektir.
​Ve dünya, tüm karanlığına rağmen hâlâ dönüyorsa;
Bu, hiçbir karşılık beklemeden,
İyi kalmayı seçen o sessiz kahramanlar yüzündendir.