Kardelen Şiiri - Gece Gözlü

KARDELEN

Kardelen nasıl çıkarsa
karın en soğuk yerinden,
ben de öyle çıktım hayata;
kimsenin görmediği bir kışın
sessizliğini yararak…

Beni güçlü sanmayın.
Ben güçlü doğmadım.
Sadece düşecek kadar
yer bırakmadılar bana.
Her darbede biraz sustum,
her susuşta biraz büyüdüm.

İçimde kırılan ne varsa
toprağa gömdüm;
üstünü karla örttüm.
bir gün
kendi küllerimden değil,
kendi köklerimden doğruldum.

bana
“neden hâlâ yaşıyorsun?” diye sormayın.
insanlar
yaşamayı seçmez;
ölmemeyi öğrenir.
Ben de öğrendim.
Bana dokunmayın…
Her dokunuş şefkat değildir.

eller çiçek sever gibi gelir,
kökünden söker insanı.
Koparmayın beni.
Bir çiçeği sevmek,
onu dalından koparmak değildir.
Bazen sevmenin en büyük hâli
uzaktan bakıp
“yaşa” diyebilmektir.

Ben artık
kimsenin bahçesinde açmak istemiyorum.
Kendi toprağımda,
kendi sessizliğimde,
kendi yaralarımın arasında
yaşamaya çalışıyorum.

Bırakın…
Bırakın biraz kar yağsın üzerime.
ben soğuğu tanıyorum.
Karanlığı da…
Yalnızlığı da…
hâlâ içimde
ölmeyi reddeden
küçücük bir bahar var.

ona dokunmayın.
o bahar
çok bedel ödedi.
Çok insan uğruna sustu,
çok gece uğruna ağladı,
çok kez “bitti” dedi
Fakat sabah olduğunda
yine ayağa kalktı.

Ben buyum.
Bir yanım yara,
bir yanım dua…
Bir yanım suskunluk,
bir yanım hâlâ hayat.
eğer bir gün
karların arasından
başımı yeniden kaldırırsam,
bana şaşırmayın.
Ben mucize değilim.

Ben, bütün kışlara rağmen
yaşamayı seçmiş bir kardelenim.
Öyleyse…
Koparmayın beni.
Dokunmayın.
Sevmek adına incitmeyin.
Bırakın yaşayabileyim.

çiçekler
baharı beklemez…
Baharı kendi içinde taşır.