Karanlıklar ülkesi Şiiri - Gece Gözlü

KARANLIKLAR ÜLKESİ

Karanlıklar ülkesinde yaşıyorum ben... Güneş her sabah doğuyor belki, ama bana hiç uğramıyor. sen gideli, ışık yolunu kaybetti.
Her neredeysen... Gel. Bir ömür bazen tek bir adımın sesini bekler.

Ben hâlâ kapımı değil, kalbimi aralık bırakıyorum sana.
Gözlerim sende kaldı. Bu yüzden hiçbir manzaraya uzun uzun bakamıyorum. Denizler mavi değil artık, gökyüzü yıldızlarını unutmuş gibi.

bakışlarım, senin gözlerinde sürgüne gönderildi.
Yüreğim de sende kaldı. Göğsümde atan şey, yalnızca alışkanlıktan çalışan bir saat. Kalp dedikleri, sen giderken valizine koyup götürdüğün en değerli emanetmiş meğer.

Umutlarım da kaldı. Senin bir gün ansızın dönüp, "Geç kaldım..." diyeceğin ihtimalin içinde. İnsan bazen bir ömre değil, tek bir ihtimale tutunarak yaşarmış.

Karanlıklar ülkesinde geceler uzundur. Sessizlik, insanın omuzlarına taş gibi çöker. Ve özlemek... En ağır cezadır bu ülkede.
ne affı vardır, ne de sabahı.

Eğer bir gün rüzgâr saçlarına benim adımı fısıldarsa, dur. Belki o ses, yıllardır sustuğum cümlelerin son nefesidir.
Ben hâlâ, karanlıklar ülkesinde, adını ışık diye fısıldayan son âşığım.

biliyor musun...
İnsan bazen sevdiğini kaybetmez, yalnızca ona sarılacağı zamanı kaybeder. Asıl ayrılık, aynı gökyüzüne bakıp aynı hayali kuramamaktır.
Her neredeysen... Bir kez olsun gökyüzüne bak.

Belki aynı yıldızın altında, aynı duayı ediyordur iki yalnız yürek.
Ben seni suçlamadım. Kaderi de... Sadece içimde eksik kalan "seni" sevdim.
Eğer bir gün dönersen, beni bıraktığın yerde bulamayacaksın.

beklemek bile insanı başka birine dönüştürüyor.

Kimi insanlar gider, ardından sessizlik bırakır. Kimi gider, ardından özlem bırakır.
Sen ise; gittiğin gün, bütün mevsimleri de yanında götürdün. Ben o günden beri çiçek açmayan bir baharın, kıyıya ulaşamayan bir denizin, sabaha kavuşamayan bir gecenin içinde yaşıyorum.

Eğer aşk gerçekten iki kalbin aynı anda attığı mucizeyse, benim kalbim yıllardır senin göğsünde atıyor demektir.
Bu yüzden, her neredeysen...
Gel.
Kimi kavuşmalar, iki insanın değil; yarım kalmış bir ömrün yeniden nefes almasıdır.
Ve eğer bu hayatta bir daha hiç kavuşamazsak...
ben, seni unutamadığım için değil, seni gerçekten sevdiğim için ömrüm boyunca eksik kalacağım.