Karışıp Yitmişim Şiiri - Kasım Kobakçı

Rüzgar esti tepesinden,
Taş masada şah dururken.
Oyun bitti köşesinden,
Vezir kaleyi vururken.
*
Uludağ'da buz tutarken,
Nihayet düştün mü yenik?
Kâmil insan boş odadan,
Terk eyleyip tez mi göçtün?
*
Mevsim peş peşe savruldu,
Derdim tıkandı sokakta.
Boran şehirde yoruldu,
Çehrem yıkandı yaşlarla.
*
Hani meftunduk ikimiz,
Seyreylerdik ufukları.
Kibre kapıldık nedensiz,
Kaybettik tüm umutları.
*
Yâr, kimliğini çözemem;
Lakin kayboldun zihnimden.
Zihnim beynimi ateşler,
Serseri oklar yıkarken.
*
Can dokusu tahrip gördü,
Damarımdan irin akar.
Şayet sual eder isen;
Yazılacak o öyküler.
*
Başkalaştı kimsesizlik,
Değişim sürer içimde,
Hissiyatım darmadağın...
*
Devre karışıp yitmişim,
Camın ardı param parça.
Görsem de lekeli cismim,
Vah edip isyan eylesem!