Karanlıkta Kalan Düşler Şiiri - Sami Gökay

Yarın olur da ben, olur muyum bilmem
Bir güneş doğar da, görür müyüm bilmem
Güller açar da ben, koklar mıyım bilmem
Karanlıkta kaldı, düşlerim benim

Düşlerim boş kaldı, sensizlikte yalnız
Açılan güllerim, açmadan soldu
Dalında güllerim, bağrına taş oldu
Gözüne yaş değmesin, kimseye asla

Verme sırrını sen, bilmesin hiç kimse
Seni ağlatanlar, dünyada gülmesin
Kalsın içinde bu, acılar hep böyle
Duymasın kimse hiç, feryadını senin

Yollar uzar da ben, yürür müyüm bilmem
Kuşlar öter de ben, duyar mıyım bilmem
Mevsimler döner de, yaşar mıyım bilmem
Karanlıkta kaldı, umutlarım benim

Umutlarım tükendi, sensizlikte yalnız
Beklediğim günler, gelmedi hiç bana
Saydığım yıldızlar, söndü birer birer
Kalbime kor düştü, yanıyor hala

Ağlama deme sen, bana ağlarım ben
Gülme deme bana, gülemem artık
Unut deme bana, unutamam seni
Sensiz geçen her gün, ölüm gibi bana

Belki bir gün dönersin, diye bekledim
Kapıda yıllarca, durdum hep sessizce
Belki bir gün gelirsin, diye umut ettim
Umut bitti artık, tükendi gitti

Bırak gitsin bu acı, da gitsin uzağa
Bırak kalsın bu hasret, de kalsın içimde
Bırak bilmesin seni, özleyen bu gönül
Sessizce yansın bu, gönül hep böyle

23,04,2026