Karanlık Tapınak Şiiri - Kasım Kobakçı

Evrenin boşluğunu saran destan gibisin,
Mitolojik sularda sessiz sallar gibisin,
Yıldızların ötesi uzun yollar gibisin,
Üstüme usul usul inen kutlu nefessin,
Karanlık tapınakta parlayan gizli sessin.
*
Kıvrımlı kozmosunda sırlarımı saklarsın,
Kanlı yaş döküldükçe ruhlarımı aklarsın,
Yıkılmış bedenimi tanrıca kucaklarsın.
*
Şafağın ateşleri yüzüne vurur iken,
Kaosun karanlığı usulca durur iken,
Büyülü kan damlası üstünde kurur iken.
*
Evrene gerilerek serilir durursun sen,
Kaderin kollarında savrulur kurursun sen,
Ölümlü yorgunluğa mitoslar olursun sen.
*
Bazen hayalet gibi yumuşacık olursun,
Bazen iblis kanıyla ıslanıp boğulursun.
*
Sessizce süzülürsün alemin kenarından,
Kimse bir şey anlamaz mitolojik sırrından,
Felaket kokusunu alırsın rüzgarından.
*
Bir tılsım dokunması sarar her yerimizi,
Isıtır kış ayında titreyen derimizi,
Boyutlara uçurur fani bedenimizi.
*
Saf gümüş örtülerin kehanete gebedir,
O efsunlu rahminde bütün düşler ebedir.
*
Kozmosun denizinden çalınmış gibisiniz,
Evrenin derininde kaybolmuş incisiniz,
Destanlar limanında gemi demirisiniz.
*
Kutsal nilüferlerin açtığı o ovada,
Sonsuza fısıldarsın kaybolurken yuvada,
Tılsımlar dalgalanır esen gizli havada.
*
Gözlerimi kapatsam yanan ejderli çöldür,
Büyülerin gölünde açılan kara güldür.
*
Geceye kucak açan tapınak dağımızdır,
Karanlık dünyalarda yanan bayrağımızdır,
Ölümcül rüyalara uçan otağımızdır.
*
Kan damlası içerek kine doymamalıdır,
Üstündeki insanı candan soymamalıdır,
Yorgun bedenimizi darda koymamalıdır.
*
Bir yılan derisiyle uzanır boylu boyca,
Büyülü tellerinde rüzgar eser doyunca,
Periler fısıldaşır karanlıklar boyunca,
Dört köşeli zindandan efsun taşar odama.
*
İnsanlar doğduğunda mitosa kanar önce,
Rüyalara dalarız sunağa serilince,
Dehşeti bulur her kalp bu büyüyü görünce.