Karanlık Keman Şiiri - Savaş Altunbaş

Sokakta rüzgâr üşür,
Kırık bir camda hayat durur.
Karanlık bir odada,
İnce bir keman ağlar.
Telinde yoksulluk,
Yayında soğuk bir akşam.
Kimse duymaz sesini,
Yalnızlık sarar her yeri.
Boş bir sofra, sönük bir lamba,
Zaman ağır bir taş gibi.
Eksilen ekmek, çoğalan keder,
Bu evde sessizlik hüküm sürer.
Bir ses arar bu karanlık,
Bir ışık, bir tutam sıcaklık.
Keman sorar, gece susar:
"Nerede o kaybolan yarınlar?"
Ruhun derin, ıssız yolunda,
Bir cevap aranır sonsuza kadar.